Examen da Terceira Avaliación

Un día, cando eu pasaba ao carón dunha casa abandonada para dirixirme á escola, descubrín que esta agochaba un misterio dentro. Cada vez que alguén pasaba cerca dela, escoitábanse voces que procedían do seu interior.

A casa abandonada estaba case en ruínas, e anteriormente fora un pazo. Fora restaurada había uns anos para empregar como lugar de turismo rural, pero non tivera éxito e deixárase quedar abandonada. O lugar era bo e moi rural, con xardín e fincas ao redor, pero en mal estado pola deixamento dos donos. Por dentro era ampla e ben decorada, aínda que agora os obxectos decorativos se atopaban xa bastante oxidados e deteriorados, a causa da pasividade dos donos. Tiña cinco dormitorios, dous aseos, unha cociña e dous salóns de estar.

Conteille a historia a catro amigos meus, pero só convencín a tres para, entre os catro, investigar que ou quen era o que facía as voces, mentres que o outro amigo non nos quixo axudar.

O primeiro día de investigación, unicamente pasamos por diante para confirmar que realmente seguía emitindo o estraño ruído. Co paso dos días fomos achegándonos máis á casa, e, como é obvio, os ruídos soaban con maior forza.

Logo de pasadas varias semanas só paseando por diante, decidimos entrar para ver se eramos capaces de atopar o que emitía as voces. Paseamos por dentro un bo anaco, pero era tan grande a casa que non nos deu tempo a entrar en tódolos cuartos, polo que non nos quedou outra que volver ó día seguinte.

Xa dentro da casa de novo, entramos nos cuartos que nos faltaban por revisar, e, a nosa sorpresa chegou cando nos metemos no último sitio que nos faltaba por mirar, o que parecía a cociña. Unha vez dentro, e sen que ninguén máis que nós dentro, as voces repetíronse, e o que máis nos chamou a atención foi que nos chamaba polo noso nome. Cando escoitamos iso empezamos todos a tremer e tentamos saír correndo, pero de súpeto a porta pechouse.

Os catro xuntámonos e abrazámonos con moito medo, pensando que xa non daríamos saído de alí, pero cando xa estábamos os catro a punto de chorar, o noso amigo que non nos quixera axudar, descubriuse e contounos que era el quen facía os ruídos xa que se quería burlar de nós.

Ó final, os cinco fomos por comida e xantamos xuntos na casa misteriosa.